Satya Prakash
କବିତା

ଆଶୟ

ଆଶୟ
By ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ସେଠୀ
ସ୍ତ୍ରୀରି ଛୁଆ ପିଲା ହେଲେଣି ଖପ୍ପା
ଘରେ କେଟେ କେଟେ ନିତି
ସମୟଟା ଯାଏ କେଉଁ ବାଟେ ଚାଲି
ହିସାବ ପରେନି ରଖି।।
ଲେଖିଲେ କି ଆବା ମିଳବ ଉପାଧି
କେଉଁଟା ହୁଏନି ସିଧା
ତେଣୁ ପରା ମୋର ସବୁ କାମ ବେଙ୍ଗା
କବିତା ପସରା ମେଲା।।
ଲେଖିଲେ ବା କେହି ପଢ଼ନ୍ତେ କି ଭଲା
ପଢିବେ ନାହିଁ ସେ କେହି
ମତାମତ ପାଇଁ ଫେସ୍ ବୁକ୍ ପାଲା
ମତ କାହିଁ ମିଳେ ନାହିଁ।।
ପ୍ରେସ୍ ବାଲା ତାହା ପ୍ରେସ୍ କରେ ନାହିଁ
ପତ୍ରକାର ଛାପେ ନାହିଁ
ମୁଁ କାହିଁ ଲେଖିବି ସମୟ ସାରିବି
ଚିଡ଼ା ଲାଗିଲାଣି ଭାରି।।
ଆଶୟ ଯେ ଆଉ ନାହିଁ ମୋର ମନେ
ଗର୍ବ ହେଲାଣି ମୋ ଖର୍ବ
ଆଶୁଗ ପ୍ରାୟତଃ କବିତ୍ଵ ମୋ ଆଜି
ପାଳେ ଲେଉଟାଣି ପର୍ବ।।

Related posts

ଦମା

satya

ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମନ kabita pratyudgaman

satya

ମେ ଦିବସ

satya

Leave a Comment

Login

X

Register