ଅସ୍ତାଚଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ
ଗୋଧୂଳିର କ୍ଷୀଣପ୍ରଭା ରବି । ଅସ୍ତାଚଳର ସିଂହାସନ ବ୍ୟସ୍ତଥିଲା ବୁଣିବାରେ ରକ୍ତ ମୁରୁଜର ନୀଡ଼ ।ସୁନା ପତିରିଆ ଖରା ତଳେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ହସି ଉଠିଲେ ବୃଦ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣି-ସଇତାର ଭାଇ । ଅସ୍ତାଚଳର ଦୋଳିରେ
ଶେଷ କେଇପଦ କଥା
ବହୁ ପୁରାକାଳର କଥା । ଦେଶ ମାତୃକା ବକ୍ଷରୁ ପରାଧୀନତାର ରବି ଅସ୍ତମିତ ହୋଇ ନ ଥାଏ । ଅନ୍ଧକାର ଅଶିକ୍ଷା ଜନୀତ ହତାଶାରେ ଯେଉଁଠି ଜନତା ଉପେକ୍ଷିତ ହୁଏ, ଆମେ ସେ
ନାସ୍ତି ବାଣୀ
କେଡ଼େ ମନ ଖୁସିରେ କୁଳୁ କୁଳୁ ହୋଇ ବହି ଯାଉଛି ବିଟପା । ସତେକି ତା’ର ଜଳକାଚବେଣୀଟା ବେଶ୍ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ୁଛି । ନୀଳ ଭୂଜଙ୍ଗୀ ପରି ପର୍ବତର ବକ୍ଷ ଉପରୁ ହସି
ବୋଉଲୋ! ମୁଁ କାଗଜ ଖାଉଛି
ବୋଉଲୋ ! ଭାରି ଭୋକ । ମୁଁ ଏବେ କାଗଜ ଖାଉଛି । କିଛି ଉପାୟ ନ ପାଇ ତୋ ପାଖକୁ ଚିଠି ଲେଖୁଛି । ମୋ ରାଣ ! ଚିଠି ପଢ଼ି କେବେ
ଉତ୍ସର୍ଗ
ଭାଇ! ତୁ ତ ଜାଣୁ ମୁଁ ଗୋଟାଏ ଅମାନିଆ ବାରବୁଲା ବାବୁଲା, ପାଠ-ସାଠ ପ୍ରତି ନିହାତି ଉଦାସୀନ, ବିକାଶକୁ ପାଦରେ ଆଡ଼େଇ ଦେଇ ଖେଳ କୁଦରେ ଅହରହ ମାତିଥାଏ । ମାତ୍ର ତୁ ବିଦେଶରୁ