Satya Prakash
କବିତା

ବେଆଡା

satya
କାହାର ସଫଳତା ମୂଳେ ଥାଏ ଯଦି ତୁମର ବା ହାତ କରଣୀଟା ସେ ଟିକକ ମହାର୍ଘ ସଫଳତାର ଟେକି ଦେଇ ହସ୍ତ ମୁଠାରେ ତାଙ୍କର କେମିତି ସଅଳ ଯା’ନ୍ତ ସେଠୁ ହଟି ଆଉ ଦଣ୍ଡେ
କବିତା

ମୁଁ ଚାହେଁ ଜିଇଁବାକୁ ପୁଣି ଥରେ

satya
ମୁଁ ଚାହେଁ ଜିଇଁବାକୁ ପୁଣି ଥରେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଛାଡିଥିଲି ଦିନେ କେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଟିକି ପିଲା ହୋଇ ବୁଳୁଥିଲି ଗାଁ ମଝି ଦାଣ୍ଡେ….. ଧୂଳି ଘର ବୋଉ
ଗଳ୍ପ

ଶେଷରେ ଶେଷ ସଂଳାପ

satya
ଡାଏରୀ ପୃଷ୍ଠାରୁ——- କାହିଁକି ମୋର ଆଜି କ’ଣ ହୋଇଛି କେଜାଣି, ମୁଁ ଆଜି ବେଶ୍ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ମନେହେଉଛି। ମନେ ହେଉଛି   ମୁଁ ନିରାଶ୍ରୟ ଜନ । ମୁଁ ଏକାନ୍ତ  ନିସ୍ଵ। ମୋର ସତେ
ଗଳ୍ପ

ମୁଁ ବାହା ହେବି

satya
ମୁଁ ବାହା ହେବି। ମୋତେ ଯେବେଠାରୁ ବୟସ ଧରିଲାଣି ଚବିଶ କି ପଚିଶ ମୋ ବାହାଘର ଚିନ୍ତା ଘାରିଲାଣି ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବଙ୍କଠୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ। ହେଲେ ସେତେବେଳେ ମୋର ଚାକିରୀ ବାକିରି ନଥିବାରୁ କେହି ଏତେଟା
ଗଳ୍ପ

ଗୋଟିଏ ଭୂଲ କୋଟିଏ କ୍ଷତି

satya
ଗୋଟିଏ ଭୂଲ କୋଟିଏ କ୍ଷତି —by ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ସେଠୀ ଅନେକ ସମୟରେ ମଣିଷ ଜ୍ଞାତରେ ହେଉ ବା ଅଜ୍ଞାତରେ କିଛି ନା କିଛି ଭୂଲ କରି ବସିଥାଏ, ଯେଉଁ ଭୂଲ ପାଇଁକି ଦିନେ

Login

X

Register