Category : କବିତା

ତୁମେ କି ବେଦାଗ ବାଦ୍ଶାହା ଏକା ଜୀବନରେ କାହିଁ କଳଙ୍କ କେମିତି ଏମିତି ମହିମା ମଣ୍ଡିତ ଛୁଇଁଲା ନାହିଁ ସେ ପଙ୍କ।। 1 ଆତ୍ମ ବିଶ୍ଵାସରେ ଭରା କି ହୃଦୟ କଥନ ଏମନ୍ତ ରୋଟା

ମାତା କୃଷ୍ଣା ଦେବୀ ଗର୍ଭୁ ହେଲ ଜାତ ପିତା କୃଷ୍ଣ ଔରସଜ ମଧ୍ଯ ପ୍ରଦେଶର ମୋରେନା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମ ଲାଭ ପରା କଲ! ।। 1 ସ୍ନାତକ ଯେ କଲ ତ୍ରି ସାହିତ୍ୟ ରଖି

ବାଜପେୟୀ ତୁମେ କୋଟି ଜନତାର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୁମନର ପାତ୍ର ତୁମ ବିୟୋଗରେ ଭାରତ ମାତା କି ହରାଇଲା କୃତୀ ପୁତ୍ର।।1 ସୁଦୂର ପ୍ରସାରୀ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ରଖି ପାଲଟ ଭବିଷ୍ୟକାର ତୁମର ସରଳ ସାଧୁତା ପଣିଆ

ତୁମେ କି ବନ୍ଧୁଟି ବନ୍ଧୁ ପ୍ରିୟ ସଖା ବନ୍ଧୁର ମହିମା ମଣି ପାକିସ୍ଥାନେ ଦେଲ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ହାତ ଶତୃ ବୋଲି ପୁଣି ଜାଣି।।1 ତରକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ଥିଲ କି ପାର୍ଲାମେଣ୍ଟ ପରା ରଡ଼ି

ନିଜ କବିତାଟି ନିଜକୁ ଦୁର୍ବୋଧ କେତେବେଳ ସୁଖ ପାଠ୍ଯ ଆଉ ବେଳକୁ ତ ନୁହେଁ କେହ୍ନେ ଠିକ ମନସ୍ବିନୀ କାହୁଁ ଥୟ ।। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୂହେଁ କବି ପ୍ରାଣ ମୋର କେବେ ହେଁ ମନ୍ତ୍ର

ଆହେ ବାଜପେୟୀ ଅଟଳ ବିହାରୀ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ କି ମନ ଦୁଃଖ ସାଗରରେ ଭସାଇ ଦେଇଣ ତୁମେ ଛାଡ଼ି କାହିଁ ଗଲ? ତୁମରି ସ୍ମୃତିରେ ମନ ହାଇଁପାଇଁ ମନୁ କାଁ ପାରୁନି ଭୂଲି ଭାରତ

ଦୁଃଖ ହିଁ ମୋହର ତ ଯମଜ ଭ୍ରାତା ପାରୁନି ସେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ମୋ ଜୀବନ ପରିବୃତ୍ତ ଭିତରେ ଯେ ଅହରହ ବୁଲେ ଘୂରି ।। ତେଣୁ ରଖିନି ମୁଁ ସୁଖଟି ଆଦର ଭ୍ରାତୃ

ଭାଇ ଭାଇ ବୋଲି କେତେ ମୁଁ ଖୋଜିଲି ଭାଇକୁ ପାଇଲି ନାହିଁ ପରିବାର ବୋଲି କେତେ ଘୂରିସାରି ଦେଖା ଦେଲେ ନାହିଁ କେହି। । ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ କଥା ପଚାରି କି ଲାଭ ଦୁନିଆଟା

ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରଣେତା ପ୍ରବୀଣ କରିଥିଲେ ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧାରା ଅଠରରେ ଲୋପ ହେବ ସାଙ୍ଗିଆ ରହିବ କେବଳ ଯେ ନାଆଁ।। ହଟିବ ରାଜା ରାଜୁଡାଙ୍କ ପଦପଦବୀ ରହିଲେ ପାରେ ବା ରହି କିଛି